Het rendement op zijn dashboard was een veld dat iemand invulde

Het begon in een Discord-server. Daar werd hij aangesproken, kreeg hij uitleg over een manier van handelen die beter zou werken dan de rest, en kreeg hij toegang tot een dashboard waarop zijn inleg stond.

Het platform presenteerde zich als een gereguleerde vermogensbeheerder, opgericht in 2015, met honderden miljarden onder beheer en een hoofdkantoor aan een chic adres in New York. Op zijn dashboard liep het saldo netjes op.

Dat oplopende saldo is het deel dat werkt. U ziet uw geld groeien, dag na dag, en elke dag voelt uitstappen dommer. Pas bij de eerste opname begint het te schuiven: er is een kostenpost, een belasting, een verificatie, en telkens moet er eerst geld naartoe voordat er geld terug kan.

Eerst de harde gegevens van het bedrijf dat zich voorstelde. Het domein was geregistreerd in maart 2023, acht jaar na de oprichtingsdatum die de site noemde, en afgeschermd achter een privacydienst. Het opgegeven hoofdkantoor bleek bij navraag een residentieel woongebouw en geen kantoor van een vermogensbeheerder.

Daarna de papieren. De over-ons-pagina bood een link om de oprichtingsakte te bekijken; die link wees naar niets. De algemene voorwaarden waren overgenomen van een niet-gerelateerde buitenlandse exchange, compleet met het supportadres van dat andere bedrijf, het recht van een ander land, en de eigen merknaam verkeerd gespeld.

Toen de site zelf. Uit het buildbestand van de website kwam de volledige routekaart tevoorschijn: een stortpagina, een pagina om identiteitsdocumenten in te nemen, een dashboard en een opnamepagina. Dat is de vorm van een nepbeleggingsplatform, en die vorm is leesbaar zonder in te loggen.

En toen het antwoord op de hele zaak. De exploitanten hadden de broncode van hun platform publiek laten staan, inclusief de beheerderskant. Daarin zit een functie om het saldo en de portefeuillewaarde van een klant rechtstreeks aan te passen. Het winstcijfer op zijn dashboard was dus geen uitkomst van een transactie, maar een waarde die iemand had ingetypt.

Wat ik niet heb onderzocht: wie erachter zat. Dat is persoonsgericht onderzoek, daar heb ik geen vergunning voor, en het is ook niet wat een melding sterk maakt. Ik leg vast wat er technisch staat, want dat is het deel dat een bank, een toezichthouder of de politie zelf kan natrekken.

Een dossier met elke vaststelling los, de vindplaats erbij en een bewaarde kopie van de pagina zoals die er op dat moment uitzag. Niet mijn oordeel dat het niet klopte, maar het materiaal waarmee iemand anders tot dat oordeel komt.

Het platform is inmiddels offline. Dat klinkt als een afloop, maar het was er geen: dezelfde opzet draait door onder een nieuw merk, met een domein uit 2025 achter dezelfde privacydienst, nieuwe cijfers over rendement en handelaren, en op de contactpagina nog het voorbeeldtelefoonnummer uit het sjabloon dat niemand eruit heeft gehaald.

Het ingelegde geld is niet teruggekomen. Bij deze route is dat de regel en niet de uitzondering, en ik zeg dat liever meteen dan dat ik er een traject omheen bouw. Wat er wel ligt is een vastlegging die niet verdwijnt als de volgende site offline gaat, en die het volgende slachtoffer van hetzelfde merk kan gebruiken.